Hayal Defterim

İslam’dİr dinimiz Allah birdir bildiğimiz.
Kitabımızdır kuran yol gösterendir şu an
İslam’dır dinimiz, yoktur teröristimiz! !
Örnek aldığımız peyganberlerimiz! ! ! (more…)

Her şey aynı, değişen bir şey yok.
İçimdeki burukluk aynı, hep aynı.
Takatim yok aynaya bakmaya,
Baksam da ser aynı, hep aynı.

Aklımdan çıkmaz gözlerin asla.
Geçer gider ömrüm, gamla yasla.
Sana yürüyorum yaşama kıyasla;
Uzattığım eller aynı, hep aynı.

Ya yaşama umudunsun
Yada yaşamak için
Seni umut ettim gönlüme
Göz yaşlarımsa herhalde çaresizliğime
Beki dirilişinedir yalnızlığın
Yada gurbetin çekilmezliğine

Diyarbakır’daki hain saldırıda yaralanan ve 6 gün süren yaşam savaşını kaybeden Engin Taşkaya’nın cüzdanından yaşadığı acıları dile getirdiği göz yaşartan bir not çıktı. 
 
 
  ÖNDER YILMAZ’ın haberi

Engin, kime yazıldığı belli olmayan notunda, “Ben hiçbir zaman mutluluğun insanı olmadım(…) Yalvarırım, ecel gelmeden dön” dedi.
Engin, 15 yaşındayken babası Avni Taşkaya’yı trafik kazasında kaybetti. 3 Ocak’ta arkadaşını almak için gittiği dershanenin önündeki patlamada başından ağır yaralandı ve babasının hayata veda ettiği Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi’nin yoğun bakım ünitesinde aynı kaderi paylaştı. Çocuk yaşta annesi ve 7 kardeşiyle öksüz kalan Engin, evin kirasını karşılamak için lise yıllarında hem inşaatlarda çalıştı hem okudu.
Babasını kaybetmenin verdiği üzüntüyü yüreğinde taşıyan Engin’in tek hedefi doktor olmak ve şifa dağıtmaktı. Çevresine, “Doktor olacağım. Kimsenin ölmesine izin vermeyeceğim” diyen Engin, geçen yıl ÖSS’de başarılı oldu. Puanı istediği bölüme yetmeyince hiçbir okula kayıt yaptırmadı. Daha yüksek puan alabilmek için dershaneye gitmeye karar verdi, ancak parası yoktu. Bu nedenle Gümüşhane ve Ağrı’daki TOKİ inşaatlarında işçi olarak çalıştı. Hayaline ulaşmak için var gücüyle derslerine çalışan Engin, hain saldırıda can verdi.
Engin’in cüzdanında bulunan bir kâğıda müsvette olarak karaladığı notta, “Yalvarırım, ecel gelmeden dön!” başlıklı çağrısı dikkat çekti. Engin’in “Ben hiçbir zaman mutluluğun insanı olmadım. Huzuru hep göz yaşlarımın arkasında aradım. Darbelerin bitmediği yerde ben vardım.
Yalnızlığa kovulduğum, uçurumlara atıldığım yıllarım mezar oldu. Dönersin diye hep kendimi avuttum. Özledim seni, senle olan her şeyi, yalvarırım, ecel gelmeden dön!” çağrısını kime yaptığı anlaşılamadı.
Notunda, babasına duyduğu ihtiyacı mı, yoksa kız arkadaşı için umutsuz bir çağrıyı mı dile getirdiği açık olmayan Engin, kısacık hayatının en önemli sırrıyla son yolculuğuna çıktı.