Hayal Defterim

-Nereye gidiyorsun?
Kadın yıllardır bir yastığa baş koyduğu eşine bunu sordu. Eşi sessizce küçük bir valize giysilerini yerleştiriyordu. (more…)

Ewan 22 yasina o sene basmisti, kendinden emin çok zeki ve çok çekici bir genç adam olmanin asaletini tasiyordu. 10 gün sonra Kore’deki bir savasa katilmak üzere Ingiltere’den ayrilacakti, hiç birseyden korkmuyordu (more…)

Kartal, kuş türleri içinde en uzun yaşayanıdır. 70 yıla kadar yaşayan kartallar vardır. (more…)

Bir arkadaşım hanımının konsolunu açtı ve içinde ipeğe sarılmış paket olduğunu gördü ‘’Bu basit bir paket olmamalı içinde muhakkak zarif bir çamaşır vardı ‘’ İpeğe ve paketin içinde çıkan iç çamaşırına baktık. Bunu ona 8 veya 9 sene önce New York’ dan satın almıştım ama hiç giymemişti dedi. Eşi bu hediyeyi önemli bir an için saklamıştı.. Şimdi işte o an gelmişti.. Arkadaşım yatağa doğru yürüdü ve paketi cenaze töreni düzenleyicisinin alacağı diğer eşyaların arasına koydu.

Çünkü Karısı Ölmüştü ! (more…)

Birkaç yıl önce, Seattle Özel Olimpiyatları’nda, tümü fiziksel ve zihinsel engelli dokuz yarışmacı, 100 metre koşusu için, başlama çizgisinde toplanmışlardı. Başlama işareti verilince, hepsi birlikte harekete geçtiler. Bir hamlede başlayamamış olmalarına rağmen, en az yarısının, bitirmek ve kazanmak için istekli olduğu dikkati çekiyordu. Yarışın başladığı anda, yarışmacılardan birisi, tökezleyip yere düştü ve ağlamaya başladı. Diğer sekiz kişi, delikanlının ağlamasını duymuşlardı. Yavaşladılar ve arkalarına baktılar. Hepsi yönlerini değiştirdi ve geriye dönerek onun yanına geldiler. İçlerinden biri, eğilip ağlayan çocuğu öptü, onu teselli etti. Sonra dokuzu birden kolkola girdiler ve bitiş çizgisine doğru hep birlikte yürüdüler. Stadyumdaki herkes, ayağa kalkıp dakikalarca onları alkışladı.   Olimpiyatları izlemeye gelen insanlar başta olmak üzere, dolaylı yollardan da olsa işiten herkesin dillerinden düşürmediği bu dokuz gencin hikayesinden öğrenebileceğimiz çok şey var.

Gözü görmeyenler için !

“Bu lamba benim için degil. Senin gibi gözü görür fakat gönlü görmez ve kafasiz kimseler içindir. Bana çarpmasinlar ve testimi kirmasinlar diyedir.”

Yağmur yağıyor. Mutfak camındayım. Nasıl üşüdüğümü bilemezsin. Menekşelerim çiçek vermiyor artık anne. Söylediğin gibi hep dibinden su verdim ama…
Şimdi telefon açsam sana, sesini duymak da yetmiyor ki. Hep aynı cümleler; “Babamlar nasıl, ilacını aldın mı?” Nedenini bilmediğim bir ağlamak var içimde. Bir yerlere sığdıramıyorum yüreğimi. Bazen mutfakta dalıp giderdin yemek yaparken, tahta kaşıkla tencerenin başında öylece ne düşünürdün acaba? Özlemek çok fena anne. Anlamak seni; daha da fena…
Omuzlarım ağrı uyanıyorum sabahları. Benim kızımın omuzlarımı ovmasına daha çok var. Gittikçe sana mı benziyorum ben, ya da “Annenin kaderi kıza” dedikleri doğru mu? “Baban eskitir her şeyi kızım” demiştin bir kez, anlamamışım meğer, eskiyormuş anneciğim. Omzunu ovacak kalmıyormuş meğer aynı evin içinde. Şimdi duysan bunları ne üzülürsün; mutsuz mu kızım diye, çoktan kendinden vazgeçmiş bir sesle. Mutsuz değilim de anne, yağmura ve mutfağımdaki kedere çare bulamıyorum.
Evimi topluyor, toz alıyor, patlıcan kızartıyor, televizyon seyrediyor, akşam çalan kapıyı açıyorum, açtığımı gören olmuyor. Pişirdiğim yeniyor da, güzel olmuş denmiyor. Çay demleniyor, demleniyor, demleniyor…
Kederim mutfağımın her yerine yerleşiyor. Ah nasıl eskiyor her şey anne, nasıl eskiyor. Eskilerimi de atmaya kıyamıyorum. Seni çok özlüyorum. Bana yasakladığın bahçeler, sana da mı uzaktı hep? Gidemeyişine ağladın mı sende? Ne zaman eskiyor sevgiler? Ödenen bedellerin acısı geçince mi? İşte böyle, kalbimde bir acı. Şarkılar seni söyler….

Serçe ve Göçmen Kuş

İhanetin adı göçmen bir kuşa verilmiş,
Sadakatin adı ise; bir serçeye

Mavi sularında okyanusun bir minik SADAKAT …
Yeni bir baharın koynunda koca bir İHANET…

Bu öykü, çiftlikten çiftliğe, yarıştan yarışa koşarak

atları terbiye

etmeye (more…)