Onlar hepimizin kardeşi,onur madalyalarımız,ASkerlerimiz 1.bölüm
Merhabalar değerli arkadaşlarım nasılsınız?Ben siteme duyulan ilgi dolayısıyla çok mutluyum!İyiki varsınız canlarım benim.Hepinize sonsuz teşekkür ederim 
Aslında yazmak isteyipte yazamadığım çok şey var ama çoğu yerde sözcüklerin içinde boğuluyorum…Çünkü yazarken sevincide hüznüde yaşıyor olmasını hiç istemediğim şeyler olunca inanın bunları yazmaya içim hiç el vermiyor ama şunun farkındayım ne kadar kaçmaya çalışsamda gerçekleri silmeye gücüm yetmiyor.
Bana bu siteyi kuran bana şu iki senede çok şey öğreten canım abim şuan adanada asker.O şehit haberlerini duyunca inanın içim yanıyor Allah ana-babalarına ve yakınlarına sabır versin onlar bizim hepimizin onuru canımız…Korkuyorum,üşüyorum.
Babam astsubay yani asker kızıyım bu mu nedeni bilmem ama oldu bitti askerleri çok severim.Ben 19 yaşındayım,benim yaşımdaki binlerce erkek kar,buz demeden vatani görevini yapıyor.Hepsi ana kuzusu…İki gün önce anaları üzerlerine titrer birde bakmışın askerde aç kalmış,üşüyor,yorgunluktan(yorgunluk derken bizim iki saat çarşı gezmekten olan yorgunluk değil kastım onlar günlerce dağda bayırda karda kışta günlerce,haftalarca…)….Hatta televizyonda “kan uykusu” diye bir belgesel izledim askerler yorgunluktan Allaha yalvarıyorlarmış çatışma çıksında dinlenelim diye o derece düşünün… 
Kelimeler boğazıma düğümleniyor çok kötü oldum.4-5 sene oluyor.Babam İzmirde görevini yaparken yanındaki er hastalanmış.Bakan yok yavrucuğa babam olayı öğreniyor tabi yüreği dayanırmı aslan babamın eve geldi anneme çorba falan yaptırdı yemeklerden de koydu götürdü yanındaki diğer erleride sıkıca tembihlemiş ilgilenmeleri için…Yıllar geçti babam emekli oldu eskişehire geldik ama hala arar babamı…
Daha çok var birazınıda yarın yazarım allah nasip ederse bu kadar acı yeter bana bugünlük artık kusura bakmayın…İnanınki yazamıcam.Kendinize iyi bakın…